archiwum

Artykuły

Cenzura kultury w Elblągu w PRL

„Polska Rzeczpospolita Ludowa zapewnia obywatelom wolność słowa, druku, zgromadzeń, wieców, pochodów i manifestacji. Urzeczywistnieniu tej wolności służy oddanie do użytku ludu pracującego i jego organizacji, drukarni, zasobów papieru, gmachów publicznych i sal, środków łączności, radia oraz innych niezbędnych środków materialnych” – (Artykuł 71, Dziennik Ustaw 1952 nr 33, poz. 232, Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej). Tekst popularnonaukowy „Cenzura kultury w Elblągu w PRL (na przykładzie wspomnień i dokumentów)” opisuje w zarysie działalność cenzury, czyli Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk z delegaturą w Elblągu, który funkcjonował w latach 1945-1990. 


W tekście odnajdziemy odniesienia do prześladowań muzyków przez Służbę Bezpieczeństwa i Milicję Obywatelską oraz działania cenzorskie na przykładzie m.in. Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego, Teatru Ludowego, Teatru im. Stefana Jaracza, Teatru Dramatycznego, EL-Klubu Jazzu Tradycyjnego, Spółdzielczego Domu Kultury „Pegaz”, Elbląskiego Ośrodka Kultury, Laboratorium Sztuki Galerii EL, Muzeum Elbląskiego oraz Bałtyckiej Agencji Artystycznej BART w Elblągu.

 

Artykuł nie wyczerpuje w pełni zagadnienia. W przyszłości będzie aktualizowany. Miałeś do czynienia z cenzurą w PRL? Napisz do nas i przekaż wspomnienia, zdjęcia, dokumenty.

 

 

K. Bidziński, „Cenzura kultury w Elblągu w PRL (na przykładzie wspomnień i dokumentów)”, Elbląskie Archiwum Muzyczne, Elbląg 2017, s. 3.

 

 

Tekst w formie cyfrowej (PDF) można zamówić pod adresem: redakcja@muzycznyelblag.pl lub muzycznyelblag@tlen.pl